A co? A kto? A gdzie?
Dawno, dawno temu, gdy ten blog funkcjonował w czułych objęciach Onet-u, przedstawiałam ważne dla mnie i wielu Krakowian miejsce towarzyskich spotkań Bar Kawowy RIO. Tekst nie przetrwał przenosin na łono Bloggera, ale zachował się w kopii Wordpress jako notka pod tytułem Moje miejsce kultowe. Bardzo zainteresowanych zachęcam do kliknięcia w tytuł:) Dla mniej dociekliwych pozwolę sobie przypomnieć fragmenty tego wiekopomnego tekstu:
„Moje miejsce kultowe prezentuję tu od dłuższego czasu w ramce obok. Bo to prawdziwe niezwykłe miejsce. Tak bardzo krakowskie jak tylko to możliwe. Kawiarnia, a raczej zwykły Bar Kawowy o egzotycznej nazwie RIO. Tak krakowskie, bo przesiąknięte aromatem kawy, dymem z papierosów i atmosferą intelektualnych dyskusji. Tu zawsze miałam wrażenie, że to kawiarniane powietrze zawiera cząsteczki artystycznego niepokoju emitowanego przez stałych bywalców: wykładowców uczelni, artystów, dziennikarzy… No i oczywiście studenci. Studenci – „okularnicy” /jak określała ten typ Agnieszka Osiecka/ pełni intelektualnych wrażeń, rozdyskutowani i naładowani wiedzą”
„Za barem królowała legendarna Pani Kazia. Z wyglądu dość jędzowata, niemłoda już wówczas i opryskliwa Kobieta. Znana i uwielbiana przez nas wszystkich Pani Kazia o gołębim sercu… przyjmująca rolę pośrednika w umawianiu spotkań i przekazywaniu wiadomości. Taka „centralna baza danych”. Na półeczce, nad barem – zawsze ogromna ilość karteczek ręcznie zapisanych z wiadomościami dla nieobecnych znajomych. Kartki wyrwane ze studenckich notatników, czasem serwetki gastronomiczne pełniły rolę dzisiejszych SMS-ów”…
„Mówiono, że w RIO podają najlepszą w mieście kawę. Czy tak było faktycznie? Nie wiem. Ale pamiętam, że nawet w czasach „kolumbijki” i wyrobów „kawopodobnych” smakowała wybornie. Zwłaszcza w wersji luksusowej czyli z bitą śmietanką!”…
I końcowa refleksja:
„Czy RIO i jego legenda, odejdzie wraz z nami? Z naszym pokoleniem „młodych, gniewnych” lat 60-tych, 70-tych?”
Kilka miesięcy temu, wiedziona głodem wspomnień, podreptałam ów głód zaspokoić filiżanką „czarnej z bitą” w RIO. No i stanęłam przed witryną zamazaną farbą, zdewastowanym szyldem i ogólnym, remontowym bałaganem.
Hmm… Stare, dobre RIO przechodzi lifting co nawet dobrze o nim świadczy – pomyślałam na pocieszenie.
Szybko minęły dwa, trzy, miesiące i nadszedł czas powiedzieć: Sprawdzam! Okazja nadarzyła się nie lada gdyż moje dwie, pradawne ( Hi,hi,hi… Może się nie obrażą zważywszy, że przyjaźń trwa się pół wieku z górą) koleżanki ogłosiły zlot i spotkanie w miejscu oczywistym czyli w RIO! Określenie „zlot” ma uzasadnienie gdyż drogi do celu pokonywałyśmy (każda według swoich potrzeb) samolotem, koleją i tramwajem. Jakież było rozczarowanie gdy powitalne uściski realizowałyśmy na tle nadal zamazaną farbą witryną i bez kultowego szyldu:(
- „Czas umierać”… konstatowałyśmy smętnie, popijając lurowatą i chłodną kawę u „Noworola”.
- „Na pewno powstanie tu jakiś kebab albo kolejna Żabka…”
- „Na zwykły remont to nie wygląda bo zbyt długo trwa…”
Wspólnie uznałyśmy, że nadszedł oto ten etap życia gdy utrata ulubionego miejsca oznacza koniec (znanego nam) świata i nic tu po nas. Buuu….
Uwaga! Będzie happy and!
Niedawny, spontaniczny, spacer po ul. św. Jana zmienił wszystko. RIO istnieje i ma się dobrze. Odnowione, zachowało dawne wyposażenie wnętrza z unikatową, wijącą się stoliko - ladą oraz zabytkową posadzką w szachownicę. Jest pamiątkowa tablica opisująca historię lokalu i wykaz znamienitych jego gości. Co prawda pominięto na tej liście mnie i moje przyjaciółki, ale wybaczamy bo ważne, że Jest! Kawa bardzo dobra jak dawniej.
Jest jak dawniej? No, nie do końca gdyż kilka dni po moim radosnym odkryciu nieopodal padły śmiertelne strzały.








