niedziela, 10 czerwca 2012

Sport łagodzi obyczaje?



Oto co widzę z mojego jarzębinowego stanowiska: piłka nożna, brutalna, kontaktowa gra, a gracze uśmiechnięci. Rozgrywki piłkarskie na szczeblu Mistrzostw Europy  to wydarzenie w dużej mierze estetyczne! Oprawa meczu czyli wystrój stadionów, elegancja organizatorów i uczestników robi miłe wrażenie. Piłkarze prezentują się pięknie w estetycznych strojach, wymyślnie ufryzowani, nawet pocą się dość efektownie. Nowoczesna murawa, dobra pogoda oraz zastosowane do szycia kostiumów materiały sprawiają, że piłkarze nie brudzą się podczas gonitwy, nie widać zacieków potu ani błota. Pomimo licznych brutalnych zderzeń nie eksponują złości, nie plują na boisko! Często poklepują się w gestach przeprosin. To moje wielkie zaskoczenie i powód dla którego z przyjemnością patrzę na rozgrywki. To, co dotychczas budziło obrzydzenie  stało się miłym wrażeniem. Delikatnie tylko wspomnę o wielkiej urodzie większości piłkarzy. Nawet podejrzewam, że jest to jednym z kryteriów kwalifikacji zawodników do mistrzostw… hi… hi… 

Piłkarze są przystojni i prezentują prawdziwie męską naturę. Żadne tam wypielęgnowane, lalkowate paniczyki ani błyszczące od oliwy mięśnie kulturystów – tu mamy wysportowanych, wykształconych, młodych mężczyzn. Miło popatrzeć, prawda kobietki? Nareszcie mamy okazję oceniać męską urodę. To taki odwet za wszystkie damskie konkursy piękności i wystawianie nas na wybiegach.

Może za wcześnie jeszcze na pochwały, lecz dotychczasowe zachowanie kibiców też nie budzi zastrzeżeń. Jasne, są incydenty z udziałem policji i służb medycznych, w takiej masie imprezowiczów to sytuacje nie do uniknięcia. Ogólne wrażenie jest jednak optymistyczne – Europa przyjechała do nas bawić się! Piękny jest widok wspólnie szalejących kibiców różnych narodowości. To jest ta pozytywna strona globalizacji.

Niepokoi mnie tylko gdzie jest pani Ministra? Nie widać i nie słychać… Już częściej władze Warszawy publicznie zajmują stanowiska, wydają zezwolenia, tłumaczą i studzą nastroje. 

Rosjanie składają kwiaty ku czci Ofiar Katastrofy… Nie taki diabeł straszny jak go malują? Oby te słowa sprawdziły się także za dwa dni na stadionie.


piątek, 8 czerwca 2012

Wielkie otwarcie!



Halo,halo! To ja, Wasz sprawozdawca! Wychodzę z mojej czerwonej jarzębiny, aby lepiej widzieć i słyszeć. Odrzucam też ciemne okulary. Różowych nie mam, będę nadrabiać pogodą ducha.

Zazdroszczę moim kolegom, sprawozdawcom TVP, ich studia położonego na dachu Fabryki Czekolady! Cóż to za wspaniały pomysł! Widok najpiękniejszy z możliwych na Stadion Narodowy. Cudowny widok w oparach czekolady emitujących chmurę hormonów szczęścia… Czy można wymyślić coś bardziej stosownego na ten dzień? Nic to, że czekolada niestosownie brązowa jest. Niech pachnie i wywołuje  te endorfiny.

Zapraszam Was wszystkich tu, na moje stanowisko, do wspólnego kibicowania. Obowiązują biało-czerwone elementy stroju oraz makijażu i dobre humory.

Czekam na Was! Już myję czerwone truskawki i ubijam na biało śmietanę. Pobudzę endorfiny, a co!



niedziela, 3 czerwca 2012

Dyskretny urok saturatora

foto z net
Dawno, dawno temu… hi, hi... w 2007, ktoś przypomniał o tym tajemniczym i całkiem zapomnianym urządzeniu.
„No cóż panowie… Dyskusji prowadzić nie zamierzam… Są gorsze i lepsze strony życia w PRL, prawda? Jakiś czas temu widziałem w Anglii książeczkę o naszym kraju, przewodnik. Zdziwiło mnie tylko jedno zdjęcie. Była na nim kobieta sprzedająca wodę z sokiem z dystrybutora. Dla nas to widok znany, lecz jak odległy, prawda? Czy to nie jest jakieś przekłamanie? A tak nawiasem, to urządzenie do czyszczenia tych szklanek z grubego szkła... :) mhm…” TreborNewRoss 5 maja 2007

        Może warto, w przeddzień letnich upałów i konieczności gaszenia pragnienia, wspomnieć jak to robiliśmy w minionej epoce?

        Woda sodowa. To był hit! Sprzedaż uliczna właśnie z saturatora.  Samojezdne, wielofunkcyjne urządzenie sytuowano zazwyczaj u zbiegu traktów spacerowych lub innych uczęszczanych przez mieszczan miejscach, często w towarzystwie urządzeń produkujących watę cukrową. Saturator mieszał wodę z dwutlenkiem węgla, z głośnym sykiem napełniał grube szklanki lub kufle, które następnie „mył” po wciśnięciu odpowiedniego przycisku na blacie. Prawdziwy kombajn!

foto z net
        Woda do „mycia” szklanek była „wielokrotnego użycia” i z tego powodu wodę sodową z ulicznych saturatorów nazywano „gruźliczanką”.

Ten, mało sympatyczny epitet, był chyba niesprawiedliwy. Dowodzi nasz komentator peerelowskich tekstów - anzai:

„Jeden z najbardziej wdzięcznych do zwalczania mitów. W latach 1962 - 1968 zanotowano łącznie 11 przypadków zachorowania na gruźlicę! Wyleczono wszystkie. Podobno dzisiaj na gruźlicę umiera rocznie od 30 do 40 tys. Osób!” anzai  2010-03-21  10:50  

 Jest w tym dementi sporo prawdy gdyż pijałam z saturatorów obficie i nigdy nie chorowałam. Na nic. Woda sodowa z saturatora, szczególnie taka w wersji luksusowej czyli z sokiem, była napojem kultowym ówczesnych licealistów. Sok to nazwa „na wyrost” - był to syrop z czegoś słodkiego, intensywnie, sztucznie barwiony. Chemiczny barwnik czasem /w przypadku nadużycia/ zostawał długo na wargach lub języku - ale jakże smakowało! Tym boskim, spienionym napojem fetowaliśmy wszelkie szkolne i miłosne sukcesy. Nieopodal liceum był taki niezwykły, ulubiony i bardzo modny saturator o wdzięcznej nazwie „U Buzera”. Tam wypadało bywać po ostatnim szkolnym dzwonku, stawiać sobie wzajemnie kolejki. Z wdzięczności za ściągawkę na klasówce, wygrane w rozlicznych „zakładach”, przeprosinowe, imieninowe i na każdą inną okazję. Woda „od Buzera” załatwiała wiele spraw.

Dziś już nie ma tego saturatora. Na jego miejscu jest sklep z lakierami samochodowymi. Ale gdy zapytasz o adres tego sklepu usłyszysz nawet dziś: „to tam gdzie był Buzer”. 

Zwykła woda sodowa, a stała się niemal legendą i dzięki temu wciąż żyje!