Nie pomogła wielka, szyta sercem i nadzieją flaga biało-czerwona.
Pytam więc naszego stosownie uszalikowanego Wieszcza: O czym dumasz na krakowskim bruku i czy nie jest smutno ci… o Boże?
Wieszcz odpowiada z wysokiego piedestału jak na autorytet przystało, że to normalka, zawsze gramy tę najtrudniejszą dla Narodów rolę. Naszą sprawą jest smutek, cierpienie i walka „za miliony”. Nie dla nas triumfy i fanfary, nam przychodzi zmierzyć się z trudniejszym zadaniem. Jesteśmy narodem wybranym. Los nie chce choć na chwilę dokonać innego wyboru. To my mamy pokazać jak przegrywać z godnością, a sztuka to jest o wiele większa niż szaleństwo radości. Ale jakaż okazja do pokazania prawdziwej klasy!
„Dał nam przykład Bonaparte jak zwyciężać…” Irlandczycy dają przykład jak przegrywać. Chyba się wiele nauczyliśmy. Obeschły wczorajsze łzy i już dziś stać nas na podziękowania za wszystkie pozytywne emocje, które otrzymaliśmy. Stać naszą drużynę na odważne „twarzą w twarz” z kibicami. To jest jednak zwycięstwo.
Zwycięstwem będzie powstrzymanie się od szukania winnego, obrzucani błotem i wyliczania błędów. Któż ich nie popełnia? Gra w piłkę zależy w dużej części od szczęścia, którego tym razem zabrakło. Czas z pokorą zająć miejsce w szeregu.
Piłka jest okrągła. Najwięksi przegrani pierwszych meczów teraz triumfują. Niedawni mistrzowie dziś z trudem ciułają punkty. Taki to sport więc nie ciskajmy oskarżeń o brak chęci do walki. Trzeba przełknąć tą gorzką pigułę i bawić się rozgrywkami dalej. Wciąż jesteśmy gospodarzami!
Ps
Tym razem wojny „polsko-ruskiej” nie było pomimo puszczenia wolno „bohaterów” poprzednich dni i ogromnego najazdu Rosjan. Czyżby zawiedli medialni podżegacze? Na szczęście!
