Gdy dziś rano dowiedziałam
się, że tak właśnie młodzież organizuje sobie towarzystwo na Studniówkę –
zbaraniałam. Ten stan trwa nadal, a nawet pogłębia się po przyjrzeniu kilku
zaledwie stron w tym temacie.
Jako, stary studniówkowy
wyjadacz od kilku już lat ignoruję ten temat w poczuciu bezsilności. Na cóż
słowa dezaprobaty, pojedynczy protest polegający na bojkocie tej „szkolnej”
imprezy skoro świat młodzieżowej obyczajowości i tolerancja dorosłej części
społeczeństwa zmierza w tym koszmarnym komercyjnym kierunku?
Tego nie da się zatrzymać!
Studniówka – cóż znaczy teraz to słowo? Co ma wspólnego ze
szkołą i końcowym etapem szkolnej edukacji zbiór przypadkowych, wystrojonych za
niebotyczne kwoty i sztucznie wypacykowanych osób w obcym, wynajętym na jeden
wieczór lokalu? W tych okolicznościach nawet resztki studniówkowej tradycji
jaką jest inaugurujący bal polonez wygląda groteskowo. Który z wylicytowanych na
aukcji partnerów zatańczy szkolny układ? Który z nich odróżni profesora-nauczyciela
od kolejnego kupionego na portalu partnera? Skąd wiemy czy taki „zakup” to nie
jakiś bandyta i gwałciciel? Co to ma być? W jakim celu i dlaczego szkoły nadal
uporczywie nazywają te imprezy Studniówkami i firmują je swoim oświatowym
autorytetem? Przecież to nie ma żadnego sensu, a nawet jest społecznie
szkodliwe.
Na naszych oczach rozwija się handel ludźmi. Za usługę
„studniówkowego partnerstwa” pobierane są opłaty. Zarabiają portale
internetowe, zarabiają młodzi ludzie traktując to jako „dorobienie do
kieszonkowego”, a stąd tylko krok do dalszego zarabiania ciałem. Gdzie kontrola
rodzicielska i pedagogiczna? Czy w udzielaniu samodzielności i okazywaniu tolerancji
nie posunęliśmy się za daleko? Przecież uczestnicy tych internetowych aukcji
nie są sierotami! Telewizja ukazująca studniówkowe portale bez cienia
wątpliwości o jakości etycznej tego przedsięwzięcia doskonale kształtuje
kiepskie wartości moralne. A może się mylę i moje oburzenie to znak
nieprzystosowania, niezrozumienia nowych czasów?
Wrrrr… Kto powarczy ze mną?
