sobota, 4 stycznia 2014

Partner za złotówkę, kto da więcej?



Gdy dziś rano dowiedziałam się, że tak właśnie młodzież organizuje sobie towarzystwo na Studniówkę – zbaraniałam. Ten stan trwa nadal, a nawet pogłębia się po przyjrzeniu kilku zaledwie stron w tym temacie.




         Jako, stary studniówkowy wyjadacz od kilku już lat ignoruję ten temat w poczuciu bezsilności. Na cóż słowa dezaprobaty, pojedynczy protest polegający na bojkocie tej „szkolnej” imprezy skoro świat młodzieżowej obyczajowości i tolerancja dorosłej części społeczeństwa  zmierza w tym koszmarnym komercyjnym kierunku? Tego nie da się zatrzymać! 

        Studniówka – cóż znaczy teraz to słowo? Co ma wspólnego ze szkołą i końcowym etapem szkolnej edukacji  zbiór przypadkowych, wystrojonych za niebotyczne kwoty i sztucznie wypacykowanych osób w obcym, wynajętym na jeden wieczór lokalu? W tych okolicznościach nawet resztki studniówkowej tradycji jaką jest inaugurujący bal polonez wygląda groteskowo. Który z wylicytowanych na aukcji partnerów zatańczy szkolny układ? Który z nich odróżni profesora-nauczyciela od kolejnego kupionego na portalu partnera? Skąd wiemy czy taki „zakup” to nie jakiś bandyta i gwałciciel? Co to ma być? W jakim celu i dlaczego szkoły nadal uporczywie nazywają te imprezy Studniówkami i firmują je swoim oświatowym autorytetem? Przecież to nie ma żadnego sensu, a nawet jest społecznie szkodliwe.

        Na naszych oczach rozwija się handel ludźmi. Za usługę „studniówkowego partnerstwa” pobierane są opłaty. Zarabiają portale internetowe, zarabiają młodzi ludzie traktując to jako „dorobienie do kieszonkowego”, a stąd tylko krok do dalszego zarabiania ciałem. Gdzie kontrola rodzicielska i pedagogiczna? Czy w udzielaniu samodzielności i okazywaniu tolerancji nie posunęliśmy się za daleko? Przecież uczestnicy tych internetowych aukcji nie są sierotami! Telewizja ukazująca studniówkowe portale bez cienia wątpliwości o jakości etycznej tego przedsięwzięcia doskonale kształtuje kiepskie wartości moralne. A może się mylę i moje oburzenie to znak nieprzystosowania, niezrozumienia nowych czasów? 

     Wrrrr… Kto powarczy ze mną?

czwartek, 2 stycznia 2014

Jak Mrówka z Googlem wojowała




Przydomek, a może raczej przyblożek-przykopczyk, „Wędrowna Mrówka” przylgnął do nicka „Bet” jak szkolne przezwisko. Ani chciane, ani wymyślone, ani specjalnie lansowane powstało spontanicznie przy okazji zakładania bloga o podróżach na portalu Onet. Przezwisko-przydomek straciło na znaczeniu gdy podróże Bet zmieniły charakter na bardziej „osiadłe”. Hi, hi, hi… Osiadłe podróże ! Też coś! Ale jak to z przezwiskami bywa – Wędrowna Mrówka została z Bet nawet po przenosinach na łono Blogspotu i założeniu konta w Google. Żyła by tak długo i szczęśliwie gdyby nie jeden, nierozważny klik w przycisk „przystąp do Google+”, który kusił, wołał i uwodził, aż stało się. Klik! Zagotowało na koncie, zabulgotało i już po chwili Wędrowna Mrówka ukazała się w profilu Google+. Odwrotu nie było. Ale po co, skoro Mrówce się tam spodobało. Zdążyła już zorganizować znajome kręgi, przyglądać nowym możliwościom, aż… Szok! Wszystko przestało działać i pojawił się złowrogi komunikat : 

„Twój profil został zawieszony z powodu naruszenia polityki nazw. Podejmij działanie” . 

Biedna Mrówka poczuła się jak przestępca złapany na gorącym uczynku. Nic nie naruszała bo wszystko zrobiło się automatycznie jednym, jedynym klikiem! Buuuuu… W dodatku stało się wtedy gdy Mrówka chciała udostępnić blogosferze i całemu światu /!/ swoje wiekopomne, niezwykłej urody zdjęcia z jesiennej podróży. Buuuu… Nic nie pomagało, żadne działania, zaklęcia i klikania. Albumy Picassa zablokowane na amen. Klik tu, klik tam, czytanie objaśnień polityki nazw, wzywanie Pomocy. Formularz kontaktowy podpowiada:

 „podejmij działanie” , „zmień nazwę”, udowodnij, że pod tą nazwą jesteś znany w sieci”, „złóż odwołanie”.
 
Mrówka rusza do boju!

Próba pierwsza – odwołanie do Googla+ z podaniem linków  blogów, a nawet naukowej publikacji  pana z PAN. Aaaa, co! Wszystko w celu udowodnienia, że Mrówka znana i ceniona w sieci. Odwołanie odrzucone po kilkunastu dniach sprawdzania wiarygodności. Profil nadal zawieszony.

Próba druga  - zmiana nazwy. W profilu pojawia się Bet Mrówka. Profil jednak nadal zawieszony z „powodu naruszenia polityki nazw. Podejmij działanie” . Google „wydaje się, że to nie jest prawdziwe imię i nazwisko. Udowodnij, że się mylimy” . Dobre sobie, ale jak, skoro  formularz kontaktowy nie przyjmuje kolejnych zmian w nazwie? Albumy z cudnymi zdjęciami nadal zawieszone. Buuuuu… Czarna rozpacz podpowiada szukać kontaktu z kimś żywym, aby poradził co robić. Nic z tego, nigdzie linku do kontaktu z centralą. Przycisk  „pomoc” kieruje do forum użytkowników  gdzie trudno odnaleźć podobne problemy. Istna dżungla! Jedyny dostępny numer  telefonu biura Google /nawet w moim mieście!/ okazuje się być automatem nagrywającym wiadomości. Wrrrr… Łapki i czułki opadają! Stan zawieszenia trwa czas długi… Miesiąc, dwa… Mrówko! Trudno, musisz zniknąć.

Kolejna próba zmiany nazwy – jest, jest, jest! Formularz działa i w profilu pokazuje się nowa, zgodna polityką nazw /w moim pojęciu/ nazwa użytkownika - Bet M. Z kropką, tak dla pewności bo kropki w polityce nazw są dozwolone. Wkrótce jest też bardziej przyjazny komunikat: 

„profil zawieszony na czas sprawdzania”. 

Mrówka zdegradowana do pojedynczej litery z kropką nadal nerwowo przebiera łapkami. Po kilku dniach… Guzik! Naruszona polityka nazw. M z kropką nie ma szans podobnie jak cała Mrówka. Goole+ żądają prawdziwego imienia i nazwiska użytkownika. Taaak? No to macie!  Be*ti  O***ska, brzmi wypracowana w długiej dyskusji nowa nazwa. Jest imię i nazwisko, jest nawiązanie do znanego w blogosferze nicka Bet. Mrówka znikła. Formularz to przełknął, ale:

Profil zawieszony na czas sprawdzania –  ten komunikat  nadal straszył czerwonymi literami na profilu. Ale już za kilka godzin… Już nie dni, nie miesiące, ale godziny to trwało. Jest, jest, jest!  Be*ti O***ska zwyciężyła i profil ożył! 

Albumy odblokowane co niniejszym ogłaszam i zapraszam TU ! Na zaległe jesienne zdjęcia

A stało się to w ostatnim dniu ubiegłego roku. Uff… 

Jaki z tego wniosek? Google+ nie lubią Mrówek:)))


piątek, 27 grudnia 2013

Kryć się?



      Ledwo otrzepałam się ze świątecznego bytu, który znikł wraz z okruszkami piernika z białego obrusu, a tu z ekranu telewizora nowy frontalny atak!  Sylwester i obowiązkowa Szampańska Zabawa. Nikt nie zostanie oszczędzony, jak donosi śniadaniowa telewizja, nawet psy i kobiety w zaawansowanej ciąży. Psom zaleca się uspokajającą muzykę i ignorowanie ich zwierzęcego strachu, a kobietom szpilki /!/ i tańce do białego rana z przerwami na masaż stóp wykonany czułą ręką partnera. Na balowej sali??? No tak, trudno, jak mus to mus. Nie ma zmiłuj.

          Z innego programu dowiaduję się, że większość społeczeństwa wybiera sylwestrowe szaleństwa na „domówkach”. Brrrr… Jakie to barchanowe  słowo. Kojarzy mi się z filcowymi kapciami, flanelową koszulą i pledem w kratę. Ale i tak wszystkim życzymy „szampańskiej zabawy”! To nic, że prawdziwego szampana mało kto używa. Potwierdziła to dzisiejsza wizyta w sklepie, gdzie najbardziej obleganym stoiskiem było to alkoholowe, ale zakupu Szampana nie zarejestrowałam. Nawet chyba nie było go na półce w tym osiedlowym sklepie… Hi, hi, hi… Za to winopodobne Igriskoje po 7,99 – jak najbardziej. W końcu ma być szampańsko!

          Postanowiłam pozostać w opozycji i zamówić rutynową, nie sylwestrową wizytę u fryzjera na poniedziałek 30 grudnia. Udało się bez problemu! Pani Ania oczekuje mnie bez narzekania, że „ tyle balowych uczesań zapisanych”… Nic nie miała zapisane, sprawdziłam.

          Może więc ten medialny terror wzorcowego świętowania słabnie? Społeczeństwo daje odpór reklamie oraz wyświechtanym hasłom i  nie trzeba się kryć, ani udawać szampańskiej radości z powodu upływającego czasu. Na szczęście jeszcze nie zwariowaliśmy do końca. Bez kompleksów dołączam do armii domowych, kapciowych balowiczów i przyjmę Nowy Rok z pokorą jak coś co nieuniknione. Wyzwolona od medialnego terroru wołam: Szampańscy, do szampana! Kapciowi, do kapci! Niech się wszystkim w Nowym Roku darzy jak najlepiej!

moje kapcie

          Na zakończenie zapytam tylko cichutko: co robił w nasze polskie, tradycyjne Święta, Mikołaj w czerwonym kubraczku i czapce pajaca, widoczny w każdej reklamie? Nie powinien był odjechać od nas 7 grudnia aby resztę swego czasu spędzić pod tradycyjną amerykańską choinką? Wizy nie dostał? Może niech się uczy od wschodniego kolegi, Дедa Морозa, który wie gdzie jego miejsce i grzecznie czeka na swój, rosyjski Первый день нового года? I może jest mu smutno, że nikt go nie importuje?