Bibuła nie zawsze kolorowa

Ten krótki, dość banalny wyraz, kryje kilka znaczeń.

Może się kojarzyć politycznie i złowrogo jako popularna nazwa konspiracyjnych wydawnictw podziemnych. Ulotki i broszury, książki i gazety kopiowane nocami na powielaczach robiły karierę w czasie  solidarnościowej rewolucji. To kontynuacja działalności znanych nam z filmów i literatury Kolumbów, konspiratorów ostatniej światowej wojny.

Brrr… Jak dobrze, że my znamy bibułę w, jakże odmiennej wersji. Na przykład szkolnej. Biały kartonik chłonnej bibuły był niezbędnym wyposażeniem szkolnego zeszytu. Mokre od atramentu, koślawe bo kreślone niewprawną jeszcze dziecinną rączką wyrazy trzeba było bibułą osuszać i tak chronić przed rozmazaniem. A kleksy? Kapiące granatową cieczą stalówki były często utrapieniem dziecięcych starań o estetykę. Bibuła osuszyła lecz granatowa plama pozostawała. Och, nawet skrobanie żyletką nie pomagało! Traaach! Kartkę trzeba wyrwać i przepisać tekst na nowo uważając na kleksy. I jeszcze raz i jeszcze, aż do uzyskania czyściutkiego tekstu. To kształtowało nie tylko pismo, poczucie estetyki ale i charakter! 

foto z net

No i wreszcie już tylko radosne znaczenie bibuły. Karnawałowe! Bajeczne wręcz! Tu potrzebna jest bibuła w formie cieniutkich, gładkich lub marszczonych arkuszy i rulonów we wszystkich możliwych kolorach. Ten gatunek bibuły to papiernicza galanteria. Materiał przydatny do wyrabiania fantazyjnych kwiatów, kapeluszy, spódniczek i pióropuszy. Niezwykle plastyczny i poddający się  ręcznej obróbce materiał można było łączyć klejem, biurowym spinaczem lub zszywać nitką. Marszczyć i zawijać, a nawet wiązać w supły oraz kroić w kolorową sieczkę. Jedyną wadą bibułowych wyrobów była ich kiepska trwałość choć znane są przypadki gdy starannie wykonane bibułkowe boa wytrzymało bal do białego rana, a kapelusz z ogromnym rondem obsłużył kilka dziecięcych potańcówek. Tak, tak!

Pamiętam, że zapotrzebowanie na bibułę wzrastało gwałtownie także przed dniem 1 Maja. Drugi szczyt bibułowych żniw! Trzeba było przecież przygotować ogromną ilość kolorowych kwiatów do wymachiwania nimi w czasie pochodu. Wyglądały ładnie pod warunkiem, że nie padał właśnie deszcz lub śnieg. To były jednak rzadkie przypadki bowiem zazwyczaj pogoda wykazywała przyjazny związek z ówczesnym ustrojem. 

Bibuła, zwykły papier, a tyle związanych z nim wspomnień.

Poświętowaliśmy

Były prezenty pod choinką? A kto je przyniósł?

Są na ten temat różne teorie. Dawno, dawno temu lansowano pogląd, że prezenty pod choinkę przynosi Aniołek lub ewentualnie Gwiazdka… Prezenty pod choinką były symboliczne, żeby nie rzec wręcz szczątkowe bowiem główny ciężar prezentowy spoczywał na barkach dźwigającego wielki wór z pakunkami świętego Mikołaja. Prezenty od tego uroczego brzuchatego staruszka znajdowaliśmy pod poduszkami tuż przed snem, w noc 6 grudnia. Mikołaj był aktywny tylko w tę jedną, jedyną noc. Potem rozpływał się w obłokach dziecięcej wyobraźni aż do następnego grudnia. Ten dawny Mikołaj był szczęściarzem, miał długi urlop… A my mieliśmy za kim tęsknić…

Współcześni Mikołajowie pracują na pełny etat od listopada aż do Sylwestra. Zdaje się, że wzorem śmiertelników wykorzystują nadgodziny lub poddają się wyzyskowi śmieciówek. Pewnie święte kredyty na odpoczynek im nie pozwalają. Dlatego pełno jest Mikołajów w centrach handlowych, telewizyjnych reklamach, na świątecznych kartkach, a nade wszystko w amerykańskich świątecznych filmach familijnych… To fałsz! W Boże Narodzenie prawdziwy Mikołaj już dawno śpi w swojej Laponii! Przywróćmy do życia nasze dawne Gwiazdki i Aniołki, Mikołajom pozwólmy odpocząć! 

Hola, hola! Rezygnując Mikołaja można wpaść w pułapkę. Pewne przedszkole naucza dzieci, że prezenty pod choinkę przynosi maleńki Jezusek. Jak to? Przecież dopiero narodzone niemowlę nie może rozdawać prezentów! Ale mniejsza o logikę. Gorzej gdy w dziecięcej główce pozostanie skojarzenie: Jezus równa się prezent…  Coś mi się zdaje, że efekt takich nauk można będzie zaobserwować w czas następujących w życiu dziecka religijnych uroczystości. Eeeee… Może nie będzie tak źle… 

       

Czekając na Święta

        Zajadam się kawiorem… Dużą łyżką z dużej miski nakładam na plastry cytryn. Czy powinnam potem poleżeć krzyżem w ramach pokuty za „nieumiarkowanie w jedzeniu” oraz pychę?  Ale przecież nie godzi się daru zmarnować, prawda?

        SPAniały karp, po cebulowej kąpieli leży w zamrażarce skuty lodem i nie ma pojęcia, że jego rybia, jesiotrowa, kuzynka oddała ikrę swą czyniąc zadość ludzkiej potrzebie luksusu. 

        Luksus? Na amerykańskich filmach, jak najbardziej. Pamiętacie wredną Aleksis, bohaterkę  serialu „Pogoda dla bogaczy”, która raczyła się kawiorem na śniadanie popijając go szampanem? Ach, kapiący z ekranu luksus zakodował się w skojarzenie z kawiorem i szampanem. A przecież, w zgrzebnych czasach PRL kawior zza wschodniej granicy przywożono w litrowych słojach po kompotach… Zapijano samogonem, ale cóż, wszak nie można mieć wszystkiego. Jaki kraj taki luksus. Hi, hi, hi… 

        Cóż, nie jadłam kawioru przemycanego Pociągiem Przyjaźni, mogę więc chyba raczyć się legalnym importem, darowanym z serca i wdzięczności? Takie nastały czasy, że ten dawny luksus wchodzi niemal samowolnie na nasz stół i… Sumienie gryzie. Jakże to tak kawior łykać gdy inni niedostatek cierpią? Czy wraz z kawiorem nie połknie się wredota serialowej Aleksis? Oj, oj! Idę jednak krzyżem poleżeć. Nie zaszkodzi. 

Nie wiem czy zdołam odpokutować kulinarne winy przed nadejściem Świąt więc już teraz życzę wszystkim Peerelowiczom i ich sympatykom bardzo luksusowych kulinarnie i duchowo Świąt oraz równie luksusowego wejścia w Nowy Rok. Tak!

Niech się darzy i w oborze i w komorze!