Medytacje zwykłego czytelnika

„Ludzie listy piszą”… Nie! Stop! Zaśpiewam trochę inaczej tę melodię Skaldów : „Ludzie książki dzisiaj piszą, a nich opisują życie swoje szare, białe, kolorowe. Kapelusz przed ich autorem zdejm!”

Ja, Bet, zwyczajne i typowe dziecko Peerelu, ostatnich kilka wieczorów spędziłam czytając opowieść o życiu pewnego mężczyzny, przedstawiciela pokolenia moich rodziców, który budował swoje życie i karierę zawodową w czasach PRL, a więc jak na ówczesne okoliczności historyczne przystało - od zera. Poznałam niewesołe dzieciństwo spędzone w przedwojennym niedostatku, trudne wojenne trwanie i młodzieńczy entuzjazm zdobywania kolejnych etapów wykształcenia. Podziwiałam jak zdolności, upór, ambicje oraz umiejętność lawirowania „z Partią i mimo Partii” doprowadziły Autora do błyskotliwej kariery dyrektorskiej w wielkich zakładach przemysłowych i nieuniknionego udziału w szalonej „karuzeli stanowisk” i jak udało się przy tym zachować przyzwoitość. 

  Zbigniew Pawlicki „Z Partią i mimo Partii” Moje wspomnienia 1935-1988.  Wydawnictwo Innowacyjne Novae Res 

      

Nic Wam nie mówi nazwisko autora? Spokojnie, mnie też nie. Dlatego rozpoczęłam ten tekst w takt piosenki o anonimowym wiejskim listonoszu, któremu należy się szacunek i ludzka wdzięczność za wykonaną pracę. Autor książki, Zbigniew Pawlicki, jest przedstawicielem milionów zwykłych ludzi, którzy swoją pracą budowali tę niedoskonałą zapewne, ale naszą, polską rzeczywistość w  PRL. Nie z wyboru i ideologicznej zajadłości, ale właściwie z historycznej konieczności kreował swoje życie „z partią i mimo partii”. I zrobił dużo dobrego.

Nie ośmielę się oceniać wartości literackiej tego dzieła bo się na tym nie znam. Powiem jednak, że wspomnienia czyta się  dobrze, tym lepiej im dalej w kolejno następujące  lata i wraz z pojawianiem się licznych wątków przygodowych i obyczajowych. Nie potrafię wyrokować w kwestii prawdziwości przedstawianych realiów początkowego okresu wspomnień /tak do końca lat sześćdziesiątych/ bom dziecięciem niewinnym wtedy była. Nie odniosę się do opisu zawiłych poczynań zawodowych Autora i prób jego uwikłania w służbie wywiadowczej i donosicielskiej wręcz /!/ bo w tym czasie beztroską i radosną  młodość przeżywałam będąc nieświadomą tych ponurych spraw, nieopierzoną jeszcze „gęsią” fascynującą się fryzurą Afro i bananową spódnicą. Ale, wiele z opisywanych w książce wątków pojawiało się w rozmowach rodziców, plotkach na ulicy, gazetowych i telewizyjnych doniesieniach, opowieściach znajomych i sąsiadów. Dlatego też, po przeczytaniu omawianej książki, uważam, że opisuje ona rzetelnie rzeczywistość w PRL. Opisuje barwnie choć w sposób inny niż powszechnie uznane za kultowe filmy komediowe z racji gatunku raczej wyśmiewające tamte czasy. A przecież życie wtedy komedią nie było…

Głęboki ukłon w stronę Autora za brak utyskiwania na kolejki, trudności w zakupie papieru toaletowego i pasty do zębów, szarość ulic i pomijanie podobnych Peerelowskich stereotypów. Drugi ukłon za przypomnienie, że niegdyś panny „łowiły” kandydatów na mężów sposobem „na dziecko”. Kto ciekawy o co chodzi – niechaj sięga do książki! Kto wierzy, że życie w PRL było nieciekawe, a podróże do Afryki i budowa własnego biznesu niemożliwe – niech przeczyta te wspomnienia. 

Ludzie książki piszą. Nawet całkiem zwyczajne. No i dobrze, bo skąd kolejne pokolenia mają wiedzę czerpać? Tylko z „tego Misiu” Stanisława Barei?

Rodacy, czytajmy wspomnienia, które doświadczeni życiem ludzie piszą i medytujmy…  


Dopisek z dnia 3 czerwca 

Podaję linki do źródełka gdzie książka jest dostępna w formia e-booka

Tu kliknij:   książka w bardzo atrakcyjnej cenie promocyjnej - promocja do 4 czerwca!

Tu kliknij: książka w cenie również atrakcyjnej ale bez promocji

 

Kolega z naszej klasy

        Jest pierwszy września 1969 roku. Gęsty tłumek biało-granatowo odzianych, rozentuzjazmowanych i podnieconych nową sytuacją nastolatek kłębi się w szkolnej auli. Zaraz będzie odczytany przydział uczniów do klas. Rozpoczyna się nowy etap w naszym życiu – Liceum.

- Są, są! Wszyscy są w naszej klasie!  Rozradowana Jadzia klepie mnie radośnie po ramionach uśmiechając się szeroko.

- Kto taki? Pytam naiwnie

- No jak to, kto? Wszyscy najładniejsi chłopcy, których zauważyłam w tym tłumie!  Wrzeszczy mi do ucha Jadzia.

-Acha…  Potulnie przyjmuję te rewelacje do wiadomości.

        Pierwsze spotkanie nowej klasy potwierdza obserwacje  Jadzi. Piękni chłopcy… Oto brunet, z kędzierzawą czupryną i ciemnymi oczami amanta. Ach… Drugi z pięknisiów jest wysoki, krępy, z burzą złotych kędziorów i ustami w barwie malin. Ach… Trzeci z nich, nosi super modne, kwadratowe, okulary i przez to wygląda na tajemniczego  intelektualistę. Hmmm… No i wreszcie Ten! Wysoki, smagły, z opadającą na czoło lśniącą grzywą a’la Beatles, poważnie spoglądający zza przyciemnionych okularów. Ach… Och… Jego atrakcyjność podnosiło  obco brzmiące nazwisko oraz zagraniczne pochodzenie. Chłopiec był na pół Bułgarem urodzonym w Sofii. W tamtych czasach czysta egzotyka! Dziewczęta oszalały. I ja też.

        To nie wygląd jednak sprawił, ale intelektualne walory, że wszyscy zauważeni pierwszego dnia przystojniacy stali się klasowymi liderami. Błyskotliwi, zainteresowani wszystkim, pogłębiający wiedzę ponad szkolny program, wytyczali nam wysoki poziom. Ciągnęli resztę klasy w naukowe wyżyny bo przecież wstyd było czegoś nie wiedzieć w takim towarzystwie! Przez nich staliśmy się w opinii rówieśników, klasą kujonów… Nie dla nas były zbiorowe wagary, głupawe dowcipy i gra w cymbergaja.  Szkolne przerwy spędzaliśmy na przechwalaniu się ilością zdobytej wiedzy, opowiadaniu o filmach, teatrach i wystawach. Taki, trochę snobistyczny ton nadawał przystojny Bułgar. To on skupiał wokół siebie grupkę młodocianych „Okularników” jak z piosenki A. Osieckiej: Rozdyskutowanych, oczytanych, głodnych wydarzeń kulturalnych, których obfitość była wszak w zasięgu ręki. Pewnego razu, bez żadnego powodu, chłopiec ten podszedł do mnie i krótko pocałował w  usta na oczach całej klasy. Stałam zdumiona i do dziś nie wiem jaka była motywacja tego czynu. Wrażenie niezwykłego zaskoczenia z tamtej chwili pozostało mi na długie lata.

  

        Dziś dowiedziałam się, że mój idol z liceum, piękny i mądry chłopiec z lśniącą grzywką, dwa dni temu zmarł…

Żegnaj, kolego.