piątek, 14 października 2016

Dzień Nauczyciela? Dzień Edukacji Narodowej?



        Skąd te znaki zapytania w tytule? Otóż, jak donosi Kalendarz Internetowy dziś, 14 października 2016 jest Dzień Jajka! No, tak, tak! Dokładnie stoi w Internetach K L I K ! Fakt ten został podkreślony w tekście wystąpienia przedstawiciela Samorządu Szkolnego na uroczystej Akademii przygotowanej z okazji Dnia Edukacji Narodowej. 

Nic, to. Wykazujemy poczucie humoru i z uśmiechem przyjmujemy ten żartobliwy akcencik. Ale, nomen omen, cała uroczystość przybrała nieco „jajeczny” charakter. Tradycją  opisywanej tu szkoły jest      Uroczyste Ślubowanie uczniów klas pierwszych właśnie w dniu Edukacji Narodowej. Ślubowanie – poważna sprawa w otoczeniu barw narodowych, sztandaru i odsłuchanego z taśmy Narodowego Hymnu. Ślubują tylko przedstawiciele klas, po jednym uczniu z zespołu. Jasne, po co fatygować resztę młodzieży, niech dziecięta siedzą wygodnie na widowni i zapełniają puste miejsca.

 Zresztą, chyba to nawet lepiej, że siedzą, bowiem współczesny strój galowy ucznia daleko odbiega od wyuczonych za dawnych czasów standardów. Współczesna uczniowska gala to: minimalna spódniczka, rajstopy „kabaretki” we wzorki i niebotyczne szpilko-słupki lub sukienka na ramiączkach z głębokim dekoltem na plecach. Wersja chłopięca: Ewentualnie koszula obowiązkowo bez krawata i marynarki. To jest wersja najlepsza bo zdarzają się bluzy dresowe, sweterki, dżinsy z modnymi dziurami, trampki itp… Pasuje to do powagi Hymnu i sztandaru?


 Kolejną tradycją szkoły w dniu Edukacji Narodowej jest tak zwana Prezentacja Uczniów klas pierwszych. W założeniu chodziło o zaprezentowanie klasy jako zespołu uczniów, okazję do wspólnego występu co powinno zintegrować grupę i nauczyć działania w zespole. Tyle teoria. Praktyka wykazała, że słowo „prezentacja” zrozumiano bardzo dosłownie jako metodę dydaktyczną z wykorzystaniem technik komputerowych i pokazano nagrania filmików przedstawiających poszczególne zespoły klasowe. No cóż, staram się zrozumieć nowoczesność w szkole, ale w rzeczywistości wyglądało to tak: Widownia siedzi wpatrzona w ścianę udającą ekran. Zespół klasowy stoi na scenie nieruchomy i niemy wpatrzony w ścianę, na której emitowane jest ich elektroniczne dzieło. Nawiasem mówiąc odbiór emisji jest zerowy z powodu promieni słonecznych /nieproszonych akurat w tym momencie!/ padających na „ekranową” ścianę. Klasa stoi,widownia udaje, że widzi. Podkład muzyczny ryczy. Koniec emisji. Oklaski. Za co??? Bo tak wypada.

Kwiaty są, ale tylko dla  Dyrekcji i Kierownika Działu Szkolenia Praktycznego. Reszta obecnych na uroczystości pedagogów dostaje czekoladę. Gorzką! Nie ma kto składać życzeń bo 14 października to dzień bez lekcji więc większość „wdzięcznych uczniów” pozostała w domu mając głęboko w … Całą tę Narodową Edukację.

Ale jaja!

niedziela, 9 października 2016

Chwilowe i przelotne zamulenie



       
foto własne Bet
Jestem jakaś taka zamulona… Nic mi się nie chce… Wszystko szare... Dzień snuje się jak babie lato w moich donicach z wrzosami, z tym, że nawet błysku w nim brak bo słońce też jest „zamulone”. Ech, w peerelowskim czasie taki dzień nazwano by  „gastronomicznym”.  

W chwilach niepogody, na smuteczki i niepowodzenia recepta była prosta: ”Seta i galareta” albo „lorneta”. Współczesnym czytelnikom wyjaśniam, że pod tym kryptonimem kryje się kielich 100 g wódki czystej oraz galaretka z nóżek na zagryzkę. W lokalach gastronomicznych obowiązywał system sprzedaży wiązanej: Do alkoholu przymusowo  serwowano zakąskę. Miało to niwelować „zgubne skutki picia wódki”. Ale chyba kiepsko niwelowało bowiem niemal każdego ranka w tramwaju wiozącym lud pracujący do fabryk można było wyczuć alkoholowe opary w wydychiwanym przez ów lud pracujący powietrzu. Czyżby „gastronomiczne” dni bywały wówczas codziennością? Być może w świecie dorosłych i w niektórych środowiskach tak się działo. Moje radosne i szczęśliwe peerelowskie dzieciństwo wolne było od alkoholowych doświadczeń więc się nie wypowiadam.

Wypowiem się natomiast w kwestii sposobu leczenia objawów chandry jaki zapamiętałam z kącika poradniczego młodzieżowego pisemka „Filipinka”. Pewnego razu wypisano tam tłustym drukiem, że: „Najlepszym sposobem na leczenie swojej chandry jest cudza chandra”. W sensie, że gdy przejmujemy się kłopotami innych, nasze własne idą w zapomnienie. Teraz wiem, że warunkiem powodzenia tej metody jest wysoka zdolność współodczuwania oraz więź emocjonalna z osobą, której staramy się pomóc. Takich to porad udzielała „Filipinka”. Jak to się ma w porównaniu do treści współczesnych młodzieżowych pisemek pozostawiam do oceny czytelnikom.

Ale, ale, wracajmy do „zamulenia” współczesnego. Jak to leczyć pomijając niemodną obecnie terapię alkoholową? Niektórzy nie podążają tak ochoczo za modą i pozostają przy metodzie retro odwiedzając Drink Bar albo inny tam Pub. Niektórym dobrze robi rozmowa z kimś kochanym oraz niezwykle dobra i oczekiwana nowina! Takie wydarzenie koi nie tylko duszę, ale także obolałe i niezupełnie zdrowe ciało. Jeszcze wczoraj zapowiedź rychłego umierania, a już dziś radosne przygotowania na przyjęcie gości bowiem oto wiadomość, że: „Ślub, ślub ukochanego wnuka wreszcie się odbędzie! Za dwa lata wprawdzie, ale skoro brylant zabłysnął na panieńskim paluszku to nie czas na słabość. Jest motywacja, jest radość! Zamulenie i choroba precz!

Dodam na zakończenie, że niektórym chwilowo zamulonym osobom, stan poprawia się znacznie po odwiedzinach na zaprzyjaźnionym blogu. Nie powiem, na którym. Ciiiii…

Zamulenie, a kysz! 

PS napisane na podstawie autentycznych wydarzeń z dnia 8 października 2016



sobota, 1 października 2016

U Bet jesieni początek



        Pomimo, że obudziły mnie promienie słońca, intensywne jak w minione letnie dni, zachowałam czujność i na dałam się im zwieść. Kalendarz nie kłamie i kontrolując bieżącą datę  śpiewam jak mistrz Michnikowski: „Minął sierpień, minął wrzesień, już październik wita jesień…”. Melancholię, którą owa Jesień rozpostarła jak w słowach piosenki wyraźnie stoi, pominę na razie i skupię się na rutynowych czynnościach jesiennych. 

Zaraz, zaraz, jak to było? Gromadzenie zapasów, ocieplanie /ogacanie/ domów, uszczelnianie /obciszanie/ okien, wykopki, porządkowanie ogrodów… Tak mi podpowiada ukształtowany przed /z górą/ półwiekiem biologiczny zegar! Tenże zegar nastawiały istniejące wówczas bardzo różne od siebie, wyraźne, cztery pory roku. Ponadto ten naturalny rytm życia zgodny z przyrodą utrwalały motywy i wątki przewijające się w obowiązkowych szkolnych lekturach, obrazach i melodiach prezentowanych na lekcjach plastyczno-muzycznych. Pory roku dominowały w dziecięcych bajkach i czytankach, były inspiracją tematów zajęć plastycznych i w ogóle odnosiły się do całego ludzkiego życia. Tak skorupka za młodu nasiąkła, że teraz odzywa się odruch przygotowywania do zimy jak atawizm jakiś.

        No to jedziemy po kolei, według tego co zapamiętałam z dawnych czasów:

- wizyta kontrolna w piwnicy wypadła zadawalająco. Owszem, całkiem spory zapasik słoików pełnych pomidorowych specjałów przegrodzony paskiem zieleni ogórkowej. Jest też przysłowiowa wisienka na torcie w postaci prawdziwych wiśniowych konfitur. W miniaturowych słoiczkach, ale reprezentacja domowych słodyczy jest! Acha, zamówiłam też, zgodnie z tradycją, „ziemniaki od chłopa” w oszałamiającej ilości…15 kilo. No, co? Tradycja zachowana.


Widać wisienkę?


 
- zakupy na jesiennym bazarku także w zgodzie z naturą. Coś mi w duszy gra „Addio pomidory” więc wybieram te ostatnie sztuki owoców z gatunku naturalna malinówka. To nic, że cena wysoka. Rekompensuje to aromat, smak i komplement  Sprzedawcy Pomidorowego: „Pani to się zna na pomidorach”. Hi, hi, pewnie, że się znam i dlatego wybrane owoce układam delikatnie w zakupowej torbie chroniąc przed zgnieceniem. Może już ostatni w tym sezonie raz?  Pieczołowicie dobrane pomidory, sowicie opłacone, beztrosko zapominam zabrać ze straganu bo nagle moją uwagę absorbuje przepięknej barwy dynia, którą także kupuję bo taka śliczna jest! A pomidory? Addio!

- Kontrola stanu okien doprowadza mnie nieomal do depresji. Nie ma co uszczelniać ani „obciszać”! Framugi lśnią zdrową bielą plastiku, szyby zespolone nie dają szans na żadne jesienne zabiegi. Więc chociaż je umyję? Przedzimowo…

- lustracja balkonowych i parapetowych roślin owocuje wyrokiem skazującym na wycięcie ich w przysłowiowy pień. Koniec żywota dla begonii i pelargonii. Nożyce w ruch! W kolejce stają już jesienno-zimowi zastępcy czyli fioletowe wrzosy.
 
No tak, okres świetności macie już za sobą...
Nadchodzi "zmiana warty" :))
 
Przytulone do siebie jak dwa gołąbki


 
Babie lato usiadło od razu na nowy krzaczek
                Ufff… Jesień rozpoczęta. Pod koniec dnia dynię-ślicznotkę pakuję do gara i rozgotowuję na dyniową papkę, która wraz z towarzyszącymi jej ingrediencjami tworzy całkiem sympatyczną zupę. Ku pokrzepieniu ciała oraz przedjesiennej duszy. 



Dnia 2 października
ps  Przywołana do porządku, uzupełniłam dokumentację o zdjęcie zapasów piwnicznych pomimo braku woreczka ziemniaków.