Sturczona

O czym, że dumać na… tureckiej plaży? 

Tu nie słychać o upadających kolejno, jak dojrzałe śliwki, Biurach Podróży. Można upajać się słońcem, wiatrem i beztrosko liczyć wróble na plażowych parasolach. Tak właśnie spędziłam moje tureckie wakacje. W błogiej nieświadomości ewentualnych kłopotów z podróżą do kraju. Moje Biuro dostarczyło swoich klientów w całości na ojczyzny łono. 

Jestem sturczona. Nie dość, że ziemia turecka, powietrze i jedzenie takież, to i współtowarzysze urlopowi też Turki. Półwysep Bodrum opanowany jest przez rodzimych turystów z Ankary, Stambułu, Izmiru… Jest też sporo obywateli Czeskich i mnóstwo, mnóstwo, Polaków. Absolutnie brak Niemców oraz Rosjan. Ani na lekarstwo! Polacy są tu mile widziani i pozdrawiani po polsku. Nasi gospodarze bardzo się starają aby zadowolić swoich gości. Zachowują się z godnością, bez uniżonej służalczości, bez nachalnego przymilania się i spoufalania lecz uprzejmie, po partnersku. Kiedyś już wspominałam, że Turek, Polak - dwa bratanki.   Kliknij w  bratanki, aby się przekonać o co chodzi. Miałam rację. Wypiekamy jednakowe obwarzanki i budujemy w podobnym tempie. My – ekspresowo wykańczamy autostradę na EURO. Turcy­ – budują lotnisko w Bodrum dla turystów. Kilka miesięcy, prast… i gotowe! Lotnisko  imponujące! Całe hektary lśniącej posadzki. Kliniczna czystość, cisza i wspaniałe oznakowanie. Sprawna, przyjazna odprawa.

Witaj Turcjo! Jesteśmy w Bodrum, miłym, ale zatłoczonym i głośnym miasteczku. Port jachtowy, statki wycieczkowe żeglujące na pobliskie greckie wyspy, sklepy z pamiątkami, bary i restauracje. Zgiełk portowego miasta.

 Ja wolę jednak spokojniejsze miejsca i o dziwo, właśnie takie mam. To spokojny Ortakent.  Mało tu hałaśliwej młodzieży, nie ma ryczących dyskotek, wypoczywa tu sporo starszych ludzi. No i to jest miejsce dla statecznej już Wędrownej Mrówki… hi, hi… Nie trzeba wiele chodzić, aby lec pokotem na plaży, nie trzeba wydawać pieniędzy bo sklepików tu niewiele. Nie trzeba nawet płynąć na greckie wyspy bo krajobraz podobny. 

Do najbliższej greckiej Kos – rzut beretem. Och, to się może źle kojarzyć, powiem więc: „kamieniem by dorzucił”. Wystarczy wspiąć się na wzgórze, aby ogarnąć wzrokiem zatokę i wysepki. 

 

 

Można kontemplować palmy, dumać nad bezkresem egejskiego morza i ekscytować się wielkością księżyca… można też zachwycić się pięknymi oczami tureckiego barmana. Dlaczego nie, prawda?

 Upssst… chyba pora się odturczyć…

Więcej zdjęć w tym albumie - KLIK !

Napój życia

Na wakacyjne wędrówki, na upał i zmęczenie przygotowałam dla Was boski napój!

Ale uwaga, ten przepis sprawdza się w ekstremalnie prymitywnych warunkach biwakowych. Pochodzi z czasów gdy nieznane były popularne teraz CocaCole, Sprity i tym podobne wynalazki... gdy strudzeni marszem wędrowcy przycupnęli na leśnej polanie.

 U w a g a ! Niezbędna jest elementarna znajomość botaniki...

Potrzebny jest nam kociołek zawieszony nad ogniskiem, lub naczynie ustawione nad ogniem aby ugotować wodę. Zdecydowanie lepszy jest kociołek, taki osmolony kopciem ogniskowym, pachnący dymem i wspomnieniem warzonych w nim potraw.

 Potrzebujemy wrzątku oraz drobinę romantyzmu…

        Podczas marszu zbieraliśmy rośliny. Mam w sakiewce pęczek mięty, babkę lancetowatą, liście maliny, poziomki i młodej brzozy. Mam też kwiat rumianku i dużo płatków dzikiej róży. Szalona mieszanka polnych gatunków niekoniecznie znanych jako lecznicze. Kompozycja z gatunku „co tam po drodze rosło…” z wyłączeniem roślin nieznanych oraz  znanych z przykrego zapachu.   

              

    

Teraz najlepsze: całą zieloną mieszankę wrzucamy do kociołka i dokładnie mieszamy patykiem. Bulgocze i kłębi się zielonkawa ciecz, wydając przecudny aromat leśnych ziół. A wędrowcy zgromadzeni wokół ognia napawają się wrażeniem sabatu czarownic. 

Kto na smaki jest wrażliwy może słodzić dowolną słodkością – ja polecam napój w formie naturalnej przyprawiony gawędą o przebytych szlakach.

Smacznego! 

ps  anzai, oto bławatek /chaber/ na specjalne życzenie, foto moje, bławatek gorczański.

Wesela domowe

 Antoni - ten tekst odkurzyłam dla Ciebie

Czerwiec to dobry czas na Ślub. Nazwa miesiąca zawiera magiczną literkę „r” przynoszącą szczęście. Ciekawe co takiego wróżącego nieustającą miłość, zgodę i szacunek aż po grób ma w sobie  to „r”? Współczesne „wierzenie ludowe”, a może wynik jakiegoś lobbingu? Hmmm… pewne jest, że w czerwcu przypada noc świętojańska  zawsze kojarzona z miłością i płodnością… Gorące noce pełne zapachu jaśminu, tajemniczy kwiat paproci… nie ma nic bardziej romantycznego. Jak się żenić to w czerwcu. Wesele też musi być. 

Moje dziecięce wspomnienie w sprawie ślubów oraz wesel to dźwięk szklanych butelek z oranżadą klekoczących w drucianych skrzynkach. Taki hurtowy zakup tego napoju zwiastował zbliżające się w sąsiedztwie wesele. Oranżada była napojem raczej ekskluzywnym, uwielbianym przez dzieci, których nie rozpieszczano tym specjałem na co dzień. Napój był uważany za niezdrowy, kupowano go w pojedynczych egzemplarzach na szczególne okazje. Weselny stół wymagał takiego luksusu. Nie pasował tu zwykły owocowy kompot / zdrowy, jak mówiła mama/ towarzyszący na co dzień obiadowym daniom. 

Oranżada - musująca gazem landrynkowa słodycz w charakterystycznych butelkach zamykanych szklanym kapturkiem za pomocą drucianej dźwigni. Tych butelek nie wyrzucano bo były obciążone kaucją zwrotną przy oddaniu pustych opakowań. Służyły  wielokrotnie, aż do utraty szczelności zamykania. To była ekologia! Nie rosły gigantyczne góry śmieci…

Wracamy do organizacji wesela. Gdzie zaprosić gości, nieraz bardzo licznych? Szczęśliwi mieszkańcy wsi  gdzie salą weselną były obszerne podwórka, ogrody, nawet stodoły! Tak, stodoły były wyjątkowo przydatne. Tam ustawiano stoły kryte papierowymi obrusami, a i miejsca do tańca nie brakowało. Takie urocze garden party…

          A cóż miały począć blokowe mieszczuchy ? Niestety, trzeba było wykosztować się wynajmując salę gimnastyczną w pobliskiej szkole lub zaprosić gości weselnych do mieszkania! Wesele w M-3 nie było rzadkością. Na powierzchni około 50 kwadratowych metrów mieściło się czasem nawet 50 osób! No cóż, meble trzeba przenieść  do sąsiadów, do piwnic i strychów. Stoły i krzesła wypożyczyć w pobliskiej szkole, świetlicy, domu kultury…  i gotowe. Goście byli zobowiązani do ograniczonego ruchu. Przyjęcie musi być siedzące. Tańce wykluczone. Chociaż… przy dużej fantazji i kreatywności i to stawało się czasem możliwe. Pod warunkiem, że sąsiedzi cierpliwi lub profilaktycznie zaproszeni na wesele.

        Wcześniej, w czas zaślubin, pod blok zajeżdżał sznur taksówek. To ślubny środek transportu dla Młodej pary oraz gości. Bo jakże inaczej do ślubu jechać? Tramwajem?

        Panna młoda, cała w śnieżnych welonach i falbanach dumnie stąpała osiedlowym chodnikiem odprowadzana wzrokiem sąsiadów przyczajonych za firankami własnych okien. Niekiedy, gdy rodzina miała gest, przygrywała Kapela Podwórkowa lub inny swojski Zespół Muzyczny. Wtedy już całe osiedle, a już na pewno wszystkie dzieciaki wiedziały kto i z kim się żeni. To działało jak słup ogłoszeniowy.

          W późniejszym okresie PRL, tak zwanym „octowym”, przygotowania zacząć należało od wyłudzenia od rodziny i znajomych kartek na alkohol. Ślubny przydział wódki to wynalazek schyłku ery kartkowej. Wcześniej trzeba było sobie radzić skupując trunek systematycznie, miesiąc po miesiącu i podobnie jak pozostałe składniki weselnego menu składować w szafach, tapczanach oraz specjalnie na tę okoliczność zdobytych /kupionych, pożyczonych?/ zamrażarkach.

        Potem to już tylko siedzenie, jedzenie i picie. Okrzyki „gorzko, gorzko”, rodzinne wspominania, śpiewy biesiadne z obowiązkowym hitem „góralu czy ci nie żal…”

Oj żal, ale  sąsiadów, gdy takie Wesele się odbywało się nad ich głowami. Czasem do rana białego, aby doczekać świeżych butelek z mlekiem pod drzwiami. Nikt jednak specjalnie nie interweniował wiedząc, że na niego też wkrótce przyjdzie kolej… peerelowski wyż demograficzny tak się żenił.

I ja na takim weselu byłam, wódkę „przepalankę” piłam, a co zapamiętałam to opowiedziałam...