Placek ziemniaczany wiecznie żywy!

To zaszczytne hasło należy się tej zacnej potrawie, która towarzyszy nam pomimo zmiany epok i żywieniowych obyczajów. Placek ziemniaczany trwa i cieszy podniebienia choć nie jest już tak częstym elementem jadłospisu jak niegdyś. 

Czas świetności placków przypadł na okres gdy kraj nasz słynął jako ziemniaczano-buraczane imperium, a ziemniak pełnił doniosłą rolę polityczną. Ogromne, pegeerowskie pola, na których nieustannie zwiększano wydajność z hektara, co szczegółowo wyliczał I Sekretarz KC PZPR w swoich doniosłych  przemówieniach, dostarczały żywności dla ludu pracującego. Jesienny czas zbiorów angażował całe społeczeństwo w czynach społecznych zwanych „wykopkami” umacniając sojusz robotniczo-chłopski. Ziemniaki były jednym z podstawowych produktów żywnościowych, tanim i dostępnym zawsze bez żadnej reglamentacji. 

Gromadziliśmy te ziemniaki w piwnicach „na zimę” i zjadaliśmy jako obowiązkowy składnik codziennego obiadu. Warto przypomnieć,  że wtedy jadaliśmy codziennie gotowane /w domach lub stołówkach/ obiady. Samodzielne, ziemniaczane dania były niezbędne w dniach bezmięsnych, których mieliśmy co najmniej dwa w tygodniu. Piątek – z powodów religijnych oraz poniedziałek - z powodów znanych tylko władzy odpowiedzialnej za dystrybucję i reglamentację mięsa. W tych dniach często smażono placki ziemniaczane! Na smalcu, bo oleje jeszcze nie były modne i nikt nie wiedział, że są zdrowe, hi, hi, hi… Placki ziemniaczane zjadane były na kilka sposobów: z cukrem, z kwaśną śmietaną lub solo. Najlepsze prosto z patelni, gorące i chrupiące! Mmniaammm… Nie, nie było to danie łatwe i przyjemne w wykonaniu. Wymagało czasu i cierpliwości. Tarła ostre, a ziemniaki twarde i wymykające się z palców. Chwila nieuwagi i… Ojśśś, palec obdarty! Tłuszcz wrzący, pryska i skwierczy, swąd wypełnia całe mieszkanie, a sąsiedzi wiedzą dokładnie co mamy na talerzu. 

Placki ziemniaczane były powszechnie lubiane, a nawet pożądane i wręcz wymarzane przez wygłodniałą brać studencką z pokolenia „okularników”. Cóż, oni mieli tylko swoje akademikowe czajniki, a najbardziej popularną, studencką przekąską były serki topione zwane niekiedy „mordolepkami”. Nieraz przeżywałam niespodziewane wizyty moich koleżanek, „okularnic” z akademika, które zjawiały się z siatką ziemniaków i żądaniem: masz kuchnię i patelnię to smażymy u ciebie placki! W chwilach kulinarnej tęsknoty i fantazji nawet podróż na drugi koniec miasta nie była im straszna.

Banalne placki ziemniaczane, z czasem przekształciły się w bardziej wyszukane dania. Handlowo-wakacyjne podróże oraz rozwój przyjaźni polsko-węgierskiej spopularyzowały „placki po węgiersku” czyli z dodatkiem mięsnego gulaszu. Sztandarowe danie restauracji Balaton – jednej z pierwszych międzynarodowych kuchni w mieście, w czasie PRL najbardziej ekskluzywnego lokalu. Dalszy rozwój cywilizacji oraz rozkwit prywatnej inicjatywy badylarzy, pieczarkarzy i drobiarzy ubierał nasze placki, smażone już na zdrowotnie selekcjonowanych olejach, w nowe dodatki: sosy grzybowe, pieczarki i papryki duszone, grillowane części drobiu, a nawet ananasy z puszki! Tak się nam odmieniło!

Może więc, zanim zamówimy pizzę z dostawą do domu warto przypomnieć sobie poczciwego placka z ziemniaków, które prawie zawsze mamy w domu? Tak dla sentymentu i w ramach wspierania rodzimej produkcji? 

Na "deser" polecam notkę alElli w sprawie peerelowskich ziemniaków. Hi,hi,hi... Kliknij, bo warto!

http://alella.blog.onet.pl/archives/61

Partner za złotówkę, kto da więcej?

Gdy dziś rano dowiedziałam się, że tak właśnie młodzież organizuje sobie towarzystwo na Studniówkę – zbaraniałam. Ten stan trwa nadal, a nawet pogłębia się po przyjrzeniu kilku zaledwie stron w tym temacie.

Szukam partnera na studniówkę 

artykuł o aukcjach 

Portal studniówkowy  

         Jako, stary studniówkowy wyjadacz od kilku już lat ignoruję ten temat w poczuciu bezsilności. Na cóż słowa dezaprobaty, pojedynczy protest polegający na bojkocie tej „szkolnej” imprezy skoro świat młodzieżowej obyczajowości i tolerancja dorosłej części społeczeństwa  zmierza w tym koszmarnym komercyjnym kierunku? Tego nie da się zatrzymać! 

        Studniówka – cóż znaczy teraz to słowo? Co ma wspólnego ze szkołą i końcowym etapem szkolnej edukacji  zbiór przypadkowych, wystrojonych za niebotyczne kwoty i sztucznie wypacykowanych osób w obcym, wynajętym na jeden wieczór lokalu? W tych okolicznościach nawet resztki studniówkowej tradycji jaką jest inaugurujący bal polonez wygląda groteskowo. Który z wylicytowanych na aukcji partnerów zatańczy szkolny układ? Który z nich odróżni profesora-nauczyciela od kolejnego kupionego na portalu partnera? Skąd wiemy czy taki „zakup” to nie jakiś bandyta i gwałciciel? Co to ma być? W jakim celu i dlaczego szkoły nadal uporczywie nazywają te imprezy Studniówkami i firmują je swoim oświatowym autorytetem? Przecież to nie ma żadnego sensu, a nawet jest społecznie szkodliwe.

        Na naszych oczach rozwija się handel ludźmi. Za usługę „studniówkowego partnerstwa” pobierane są opłaty. Zarabiają portale internetowe, zarabiają młodzi ludzie traktując to jako „dorobienie do kieszonkowego”, a stąd tylko krok do dalszego zarabiania ciałem. Gdzie kontrola rodzicielska i pedagogiczna? Czy w udzielaniu samodzielności i okazywaniu tolerancji nie posunęliśmy się za daleko? Przecież uczestnicy tych internetowych aukcji nie są sierotami! Telewizja ukazująca studniówkowe portale bez cienia wątpliwości o jakości etycznej tego przedsięwzięcia doskonale kształtuje kiepskie wartości moralne. A może się mylę i moje oburzenie to znak nieprzystosowania, niezrozumienia nowych czasów? 

     Wrrrr… Kto powarczy ze mną?

Jak Mrówka z Googlem wojowała

Przydomek, a może raczej przyblożek-przykopczyk, „Wędrowna Mrówka” przylgnął do nicka „Bet” jak szkolne przezwisko. Ani chciane, ani wymyślone, ani specjalnie lansowane powstało spontanicznie przy okazji zakładania bloga o podróżach na portalu Onet. Przezwisko-przydomek straciło na znaczeniu gdy podróże Bet zmieniły charakter na bardziej „osiadłe”. Hi, hi, hi… Osiadłe podróże ! Też coś! Ale jak to z przezwiskami bywa – Wędrowna Mrówka została z Bet nawet po przenosinach na łono Blogspotu i założeniu konta w Google. Żyła by tak długo i szczęśliwie gdyby nie jeden, nierozważny klik w przycisk „przystąp do Google+”, który kusił, wołał i uwodził, aż stało się. Klik! Zagotowało na koncie, zabulgotało i już po chwili Wędrowna Mrówka ukazała się w profilu Google+. Odwrotu nie było. Ale po co, skoro Mrówce się tam spodobało. Zdążyła już zorganizować znajome kręgi, przyglądać nowym możliwościom, aż… Szok! Wszystko przestało działać i pojawił się złowrogi komunikat : 

„Twój profil został zawieszony z powodu naruszenia polityki nazw. Podejmij działanie” . 

Biedna Mrówka poczuła się jak przestępca złapany na gorącym uczynku. Nic nie naruszała bo wszystko zrobiło się automatycznie jednym, jedynym klikiem! Buuuuu… W dodatku stało się wtedy gdy Mrówka chciała udostępnić blogosferze i całemu światu /!/ swoje wiekopomne, niezwykłej urody zdjęcia z jesiennej podróży. Buuuu… Nic nie pomagało, żadne działania, zaklęcia i klikania. Albumy Picassa zablokowane na amen. Klik tu, klik tam, czytanie objaśnień polityki nazw, wzywanie Pomocy. Formularz kontaktowy podpowiada:

 „podejmij działanie” , „zmień nazwę”, udowodnij, że pod tą nazwą jesteś znany w sieci”, „złóż odwołanie”.

 

Mrówka rusza do boju!

Próba pierwsza – odwołanie do Googla+ z podaniem linków  blogów, a nawet naukowej publikacji  pana z PAN. Aaaa, co! Wszystko w celu udowodnienia, że Mrówka znana i ceniona w sieci. Odwołanie odrzucone po kilkunastu dniach sprawdzania wiarygodności. Profil nadal zawieszony.

Próba druga  - zmiana nazwy. W profilu pojawia się Bet Mrówka. Profil jednak nadal zawieszony z „powodu naruszenia polityki nazw. Podejmij działanie” . Google „wydaje się, że to nie jest prawdziwe imię i nazwisko. Udowodnij, że się mylimy” . Dobre sobie, ale jak, skoro  formularz kontaktowy nie przyjmuje kolejnych zmian w nazwie? Albumy z cudnymi zdjęciami nadal zawieszone. Buuuuu… Czarna rozpacz podpowiada szukać kontaktu z kimś żywym, aby poradził co robić. Nic z tego, nigdzie linku do kontaktu z centralą. Przycisk  „pomoc” kieruje do forum użytkowników  gdzie trudno odnaleźć podobne problemy. Istna dżungla! Jedyny dostępny numer  telefonu biura Google /nawet w moim mieście!/ okazuje się być automatem nagrywającym wiadomości. Wrrrr… Łapki i czułki opadają! Stan zawieszenia trwa czas długi… Miesiąc, dwa… Mrówko! Trudno, musisz zniknąć.

Kolejna próba zmiany nazwy – jest, jest, jest! Formularz działa i w profilu pokazuje się nowa, zgodna polityką nazw /w moim pojęciu/ nazwa użytkownika - Bet M. Z kropką, tak dla pewności bo kropki w polityce nazw są dozwolone. Wkrótce jest też bardziej przyjazny komunikat: 

„profil zawieszony na czas sprawdzania”. 

Mrówka zdegradowana do pojedynczej litery z kropką nadal nerwowo przebiera łapkami. Po kilku dniach… Guzik! Naruszona polityka nazw. M z kropką nie ma szans podobnie jak cała Mrówka. Goole+ żądają prawdziwego imienia i nazwiska użytkownika. Taaak? No to macie!  Be*ti  O***ska, brzmi wypracowana w długiej dyskusji nowa nazwa. Jest imię i nazwisko, jest nawiązanie do znanego w blogosferze nicka Bet. Mrówka znikła. Formularz to przełknął, ale:

Profil zawieszony na czas sprawdzania –  ten komunikat  nadal straszył czerwonymi literami na profilu. Ale już za kilka godzin… Już nie dni, nie miesiące, ale godziny to trwało. Jest, jest, jest!  Be*ti O***ska zwyciężyła i profil ożył! 

Albumy odblokowane co niniejszym ogłaszam i zapraszam TU ! Na zaległe jesienne zdjęcia

A stało się to w ostatnim dniu ubiegłego roku. Uff… 

Jaki z tego wniosek? Google+ nie lubią Mrówek:)))