Chwilowe i przelotne zamulenie

       

foto własne Bet

Jestem jakaś taka zamulona… Nic mi się nie chce… Wszystko szare... Dzień snuje się jak babie lato w moich donicach z wrzosami, z tym, że nawet błysku w nim brak bo słońce też jest „zamulone”. Ech, w peerelowskim czasie taki dzień nazwano by  „gastronomicznym”.  

W chwilach niepogody, na smuteczki i niepowodzenia recepta była prosta: ”Seta i galareta” albo „lorneta”. Współczesnym czytelnikom wyjaśniam, że pod tym kryptonimem kryje się kielich 100 g wódki czystej oraz galaretka z nóżek na zagryzkę. W lokalach gastronomicznych obowiązywał system sprzedaży wiązanej: Do alkoholu przymusowo  serwowano zakąskę. Miało to niwelować „zgubne skutki picia wódki”. Ale chyba kiepsko niwelowało bowiem niemal każdego ranka w tramwaju wiozącym lud pracujący do fabryk można było wyczuć alkoholowe opary w wydychiwanym przez ów lud pracujący powietrzu. Czyżby „gastronomiczne” dni bywały wówczas codziennością? Być może w świecie dorosłych i w niektórych środowiskach tak się działo. Moje radosne i szczęśliwe peerelowskie dzieciństwo wolne było od alkoholowych doświadczeń więc się nie wypowiadam.

Wypowiem się natomiast w kwestii sposobu leczenia objawów chandry jaki zapamiętałam z kącika poradniczego młodzieżowego pisemka „Filipinka”. Pewnego razu wypisano tam tłustym drukiem, że: „Najlepszym sposobem na leczenie swojej chandry jest cudza chandra”. W sensie, że gdy przejmujemy się kłopotami innych, nasze własne idą w zapomnienie. Teraz wiem, że warunkiem powodzenia tej metody jest wysoka zdolność współodczuwania oraz więź emocjonalna z osobą, której staramy się pomóc. Takich to porad udzielała „Filipinka”. Jak to się ma w porównaniu do treści współczesnych młodzieżowych pisemek pozostawiam do oceny czytelnikom.

Ale, ale, wracajmy do „zamulenia” współczesnego. Jak to leczyć pomijając niemodną obecnie terapię alkoholową? Niektórzy nie podążają tak ochoczo za modą i pozostają przy metodzie retro odwiedzając Drink Bar albo inny tam Pub. Niektórym dobrze robi rozmowa z kimś kochanym oraz niezwykle dobra i oczekiwana nowina! Takie wydarzenie koi nie tylko duszę, ale także obolałe i niezupełnie zdrowe ciało. Jeszcze wczoraj zapowiedź rychłego umierania, a już dziś radosne przygotowania na przyjęcie gości bowiem oto wiadomość, że: „Ślub, ślub ukochanego wnuka wreszcie się odbędzie! Za dwa lata wprawdzie, ale skoro brylant zabłysnął na panieńskim paluszku to nie czas na słabość. Jest motywacja, jest radość! Zamulenie i choroba precz!

Dodam na zakończenie, że niektórym chwilowo zamulonym osobom, stan poprawia się znacznie po odwiedzinach na zaprzyjaźnionym blogu. Nie powiem, na którym. Ciiiii…

Zamulenie, a kysz! 

PS napisane na podstawie autentycznych wydarzeń z dnia 8 października 2016

U Bet jesieni początek

        Pomimo, że obudziły mnie promienie słońca, intensywne jak w minione letnie dni, zachowałam czujność i na dałam się im zwieść. Kalendarz nie kłamie i kontrolując bieżącą datę  śpiewam jak mistrz Michnikowski: „Minął sierpień, minął wrzesień, już październik wita jesień…”. Melancholię, którą owa Jesień rozpostarła jak w słowach piosenki wyraźnie stoi, pominę na razie i skupię się na rutynowych czynnościach jesiennych. 

Zaraz, zaraz, jak to było? Gromadzenie zapasów, ocieplanie /ogacanie/ domów, uszczelnianie /obciszanie/ okien, wykopki, porządkowanie ogrodów… Tak mi podpowiada ukształtowany przed /z górą/ półwiekiem biologiczny zegar! Tenże zegar nastawiały istniejące wówczas bardzo różne od siebie, wyraźne, cztery pory roku. Ponadto ten naturalny rytm życia zgodny z przyrodą utrwalały motywy i wątki przewijające się w obowiązkowych szkolnych lekturach, obrazach i melodiach prezentowanych na lekcjach plastyczno-muzycznych. Pory roku dominowały w dziecięcych bajkach i czytankach, były inspiracją tematów zajęć plastycznych i w ogóle odnosiły się do całego ludzkiego życia. Tak skorupka za młodu nasiąkła, że teraz odzywa się odruch przygotowywania do zimy jak atawizm jakiś.

        No to jedziemy po kolei, według tego co zapamiętałam z dawnych czasów:

- wizyta kontrolna w piwnicy wypadła zadawalająco. Owszem, całkiem spory zapasik słoików pełnych pomidorowych specjałów przegrodzony paskiem zieleni ogórkowej. Jest też przysłowiowa wisienka na torcie w postaci prawdziwych wiśniowych konfitur. W miniaturowych słoiczkach, ale reprezentacja domowych słodyczy jest! Acha, zamówiłam też, zgodnie z tradycją, „ziemniaki od chłopa” w oszałamiającej ilości…15 kilo. No, co? Tradycja zachowana.

Widać wisienkę?

 

- zakupy na jesiennym bazarku także w zgodzie z naturą. Coś mi w duszy gra „Addio pomidory” więc wybieram te ostatnie sztuki owoców z gatunku naturalna malinówka. To nic, że cena wysoka. Rekompensuje to aromat, smak i komplement  Sprzedawcy Pomidorowego: „Pani to się zna na pomidorach”. Hi, hi, pewnie, że się znam i dlatego wybrane owoce układam delikatnie w zakupowej torbie chroniąc przed zgnieceniem. Może już ostatni w tym sezonie raz?  Pieczołowicie dobrane pomidory, sowicie opłacone, beztrosko zapominam zabrać ze straganu bo nagle moją uwagę absorbuje przepięknej barwy dynia, którą także kupuję bo taka śliczna jest! A pomidory? Addio!

- Kontrola stanu okien doprowadza mnie nieomal do depresji. Nie ma co uszczelniać ani „obciszać”! Framugi lśnią zdrową bielą plastiku, szyby zespolone nie dają szans na żadne jesienne zabiegi. Więc chociaż je umyję? Przedzimowo…

- lustracja balkonowych i parapetowych roślin owocuje wyrokiem skazującym na wycięcie ich w przysłowiowy pień. Koniec żywota dla begonii i pelargonii. Nożyce w ruch! W kolejce stają już jesienno-zimowi zastępcy czyli fioletowe wrzosy.

 

No tak, okres świetności macie już za sobą...

Nadchodzi "zmiana warty" :))

 

Przytulone do siebie jak dwa gołąbki

 

Babie lato usiadło od razu na nowy krzaczek

                Ufff… Jesień rozpoczęta. Pod koniec dnia dynię-ślicznotkę pakuję do gara i rozgotowuję na dyniową papkę, która wraz z towarzyszącymi jej ingrediencjami tworzy całkiem sympatyczną zupę. Ku pokrzepieniu ciała oraz przedjesiennej duszy. 

Dnia 2 października

ps  Przywołana do porządku, uzupełniłam dokumentację o zdjęcie zapasów piwnicznych pomimo braku woreczka ziemniaków.

Zmiana

        Inauguracja nowego roku szkolnego toczy się zazwyczaj według niezmiennego od dziesięcioleci scenariusza. Proszę wstać, sztandar wprowadzić, odsłuchanie /dawniej odśpiewanie/ narodowego hymnu, sztandar wyprowadzić oraz spocznij po czym następowała część artystyczna czyli występy szkolnych chórów i popisy recytatorskie wzorowych uczniów. Z biegiem lat część artystyczna uroczystości zanikała stopniowo z różnych przyczyn, zarówno organizacyjnych jak i obyczajowych. Zawsze przecież wakacyjna przerwa nie sprzyjała przygotowaniom uroczystości. Chociaż z dzieciństwa pamiętam, że jakimś sposobem dawniejsze inauguracje były uświetniane występami. Komuś chciało się  albo musiało się chcieć? Prawie zawsze wspominano przy tej okazji rocznicę wybuchu II Światowej Wojny oraz wyrażano radość, że po wyzwoleniu można uczyć się i żyć w warunkach pokoju.

        Gdy ten wywalczony przez żołnierzy pokój stał się normą temat wojenny powoli tracił na ważności w repertuarze szkolnych uroczystości. Tracił na ważności aż prawie całkiem zanikł wraz z zanikiem szkolnych akademii ku czci bardzo ważnych wydarzeń z Rewolucją Październikową, pobytem Lenina w Poroninie oraz Pierwszym Majem na czele. 

        Pierwszego września bieżącego roku Dyrekcja poleciła odświeżyć upamiętnienie rocznicy wybuchu II Wojny Światowej. Skąd ta /dobra/ zmiana? Zdziwiłam się. Ale gdy słowo Dyrekcji stało się rzeczywistością i uczennica odczytała okolicznościowy tekst przygotowany przez nauczyciela historii zdziwiłam się ponownie. Tekst zakończono stwierdzeniem, że pomimo zakończenia wojny w maju 1945 na wolność trzeba było czekać kolejne 44 lata. No i tu zaszła kolejna /dobra?/ zmiana istoty rocznicowych wspomnień. Dawniej uczono o wyzwoleniu, a teraz mówi się o zniewoleniu. 

        Trudno polemizować z historycznymi faktami i fachową ich interpretacją, ale równie trudno zmienić osobiste wewnętrzne przekonania i odczucia. Szczęśliwe dzieciństwo i radosną młodość w zniewoleniu i pod okupacją przeżyłam? "Urodzony w niewoli, okuty w powiciu…" – Ach, Mickiewiczu Adamie, Wieszczu kochany, te słowa także mnie dotyczą? Niemożliwe… 

        Karcę sama siebie: Ty homosowietikusie jeden, co się dziwisz? Komuniści mózg ci prali od kolebki niemal to i nawet zniewolenia nie zauważyłaś! Dobrze, że choć u schyłku życia twego nadeszło oświecenie oraz /dobra?/ zmiana. 

        No i przeżywam, minęło kilka dni, a mnie wciąż to bodzie i przestawić się w pozycję zniewolonej nie potrafię. A powinnam?  

A Druh Mirek tak wspomina pierwsze powojenne dni
Wyzwolenie