Ale to już było!

        Inspiracje do wspomnień i pisania notek można znaleźć wszędzie! Tym razem dopadło mnie przy sklepowej kasie.

        Pan Kasjer narzekał na nadmiar grubych banknotów i ewidentny brak bilonu oraz drobnych nominałów usprawiedliwiając tym prośbę do mnie: ... tylko drobne bardzo proszę…

Wydłubałam pracowicie monetę po monecie, nawet te miedziaki liczyłam mozolnie, aby ulżyć niedoli kasjera. To  w ramach odliczania końcówki żądanej przez kasę kwoty bo już banknotu 100 złotowego nie darowałam. Dawaj pięćdziesiątkę, nie ma zmiłuj i klient też swoje prawa ma! Ha!

Przy okazji mojego wydłubywania gotówki nawiązaliśmy okolicznościowy dialog na temat spodziewanych co raz wyższych nominałów banknotów. Aż na koniec Pan kasjer stwierdził: Niedługo na wypłatę dostaniemy dwa lub trzy banknoty o wielkim nominale i po sprawie.

A ja na to, mając w głowie aktualnie galopującą inflację, wypaliłam: Młody człowieku! Tak już było, pamiętam czasy gdy byłam milionerem.

Mam na to dowód na piśmie. O! Dokument służbowy z 1990 roku.

A oto drugi dowód na to jak szybko bogaciliśmy się w końcowej fazie epoki PRL. Dokument z 1983 roku wskazuje  przysługujące zarobki w kwotach  6 – 7  tysięcy złotych. A więc od biedaka do milionera w zaledwie siedem lat!

 

Ukłon z kapelusza

        To był jeden z ostatnich, gorących dni tego lata. Osiedlowym chodnikiem lekko kroczy elegancko ubrany, starszy Pan w białym kapeluszu o szerokim rondzie. W geście zwykłego pozdrowienia dla sąsiadki  maszerującej dziarsko w kierunku altany śmietnikowej – Pan szarmancko uchyla kapelusza, lekko skłania się i rozjaśnia twarz szerokim, serdecznym uśmiechem. Kobieta odwzajemnia ukłon  niewymuszonym uśmiechem i zwyczajowym zwrotem pozdrowienia ludzi dojrzałych: „Dzień dobry”! Tylko tyle, ale z tych trwających moment relacji aż bije wzajemna sympatia i szacunek. Pomimo worków ze śmieciami w ręku można poczuć się damą! Piękna chwila.

W tle opisanej sytuacji, za ażurowym ogrodzeniem, na placyku szkolnym  grupka młodszych uczniów formuje szyki w przepisowe pary. Może któryś z tych małych, przyszłych dżentelmenów, zwrócił uwagę na tę scenkę? Może któraś z młodych, przyszłych dam, zachwyciła się urodą tego powitania znajomych?

Dla porządku dodam, że ów elegancki pan w czasach aktywności zawodowej taksówkarzem był i naprawiał sąsiadom auta. Żadna więc arystokracja, a maniery… Takie dawniej bywało „młodzieży chowanie”.

Chyba naprawdę dorosłam do roli matrony skoro taki moment z dnia powszedniego zachwyca i zapada w pamięć. Młodziutkie, wystylizowane gabinetach kosmetycznych, dziewczyny mają szansę co najwyżej na takie: ”Hejka, co tam?” O uchylaniu kapelusza  może nawet nie słyszały?  Och, zrzędzę jak przysłowiowa „stara baba” :)

A ta scenka to tak na pożegnanie lata wydała mi się odpowiednia. No bo... Tak wiele piękna przemija.

Ciocia na imieniny sama w domu

         Gdy już wreszcie dojrzałam do bycia matroną, rodzinne imprezy pod tytułem „U cioci na imieninach” wyszły z mody. No i masz! Główna rola sędziwej solenizantki przepadła z kretesem.

        Zamiast dedykowanych recytacji w wykonaniu okazjonalnie wystrojonych dzieciąt – Plum…pik…plamm…taaaa…tam! Odzywa się telefon: „Cześć Ciocia! Wszystkiego najlepszego na Imieniny. Co tam, jak tam, co słychać?” I już po chwili wysłuchania bieżących relacji: „Acha, no to pa!”

        Zamiast owiniętych w papier trzech goździków wręczonych „zielonym do góry” – Plum…pik… plam…taaa, tam! Odzywa się ktoś z rodziny:” Co ci kupić na Imieniny?”  Wrrr… Chce mi się odburknąć, że nie znoszę takiego pytania, ale nie wypada. ***

        Zamiast nieco bardziej wytwornego odzienia „do pracy” lub nawet „po domu” wspomnienie ambarasu z poczęstunkiem służbowym w miejscu zatrudnienia. Bo to transport pudeł z ciastkami, bywało nawet tortów parę sztuk, kawy, herbaty, śmietanki i no jeszcze coś… Ale o tym szaa…. A najbardziej śmieszno-dziwne wspomnienie to smak ciepłej wódki (no bo skąd lodówkę wziąć) wychylonej ukradkiem spod lady w punkcie skupu żywca wieprzowego w towarzystwie współ solenizanta legitymującego się tytułem Zaprzysiężony Wagowy. No, no… Potwierdzała to stosowna pieczątka bez której kwit skupowy całkiem nieważny byłJ) Świnki kwiczały, ale raczej nie z powinszowaniem.

        Śpiewam zatem Addio… prawie jak mistrz Michnikowski o pomidorach tak i ja o imieninowych biesiadach: I cóż, że jeść ja będę… sałatkę jarzynową, w zgrabną kosteczkę usiekaną „ku pamięci” dawnych przyjęć, gdy brak zastawionego dla familii stołu, brzęku odświętnej zastawy i zarumienionych od toastów biesiadników zabawiających się nawzajem seriami dowcipów? Ech, niechby nawet parkiet zadeptali, szklankę stłukli czy coś…

        Nie, nie skarżę się. Tylko z blogowego obowiązku dokumentowania wspomnień oraz zmiany obyczajów odnotowuję fakt zaniku balowania „U cioci na Imieninach”.

        Plummm…pik…plam…taaa…tam! Biegnę odebrać życzenia:)

              

        ***  Gdy wspominałam goździkowy bukiet, nie wiedziałam, że ktoś właśnie szykuje dla mnie taki prezent z trochę innej okazji, ale jednak:) To się nazywa telepatia!   

A co, a kto... Klik w obrazek:)